|
შეიძლება დავასკვნათ: ცოტნე დადიანი არის რეალური ქართველი გმირი, რომელიც მე-14 საუკუნიდან ქართული ინტელექტუალიზმის მიერ იქნა იდეალიზებული უკვე დარღვეული საქართველოს პოლიტიკურ მესვეურთა ჭკუის სასწავლებლად.
|
|
1918 წელს, როდესაც საქართველომ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, გენერალი კვინიტაძე საკუთარ სამშობლოში დაბრუნდა, რათა ჩამდგარიყო სამშობლოს სამსახურში, ეღვაწა დამოუკიდებელი ქართული სახელმწიფოს და ქართული ეროვნული არმიის მშენებლობისათვის.
|
|
ბარათაშვილის მამა - დეკანოზი ოსე (გვარად მიქაძე) სიონის ეკლესიის მღვდელი იყო. 1750-იდან ისე თეიმურაზ II-ის მეუღლის - ანახანუმის მდივანია, შემდეგ - მოლარეთუხუცესი.
|
|
ქართველთა ერთობა ძლიერ აშინებს ჩვენს მტერს, ამიტომაც ის მუდმივად იბრძვის მის დასარღვევად. ჩვენ რიცხვით მცირე ერი ვართ და ვერ შევქმნით მილიონიან არმიას, ვერასდროს შევიძენთ წარმოუდგენლად ძლიერ შეიარაღებას, ჩვენი ძალა ერთობაშია. დღესაც ჩვენი პრობლემა სწორედ ეს არის. ღმერთმა ქნას, რომ წარსულის გაკვეთილებიდან სწორი დასკვნები გამოვიტანოთ და კარგად გავაცნობიეროთ ერთსულოვნების აუცილებლობა. ღმერთმა მოგვმადლოს უნარი, შეძლება იმისა, რომ როგორც ილია ამბობდა: "ერთობის მღაღადებელთ არ გაუცუდოთ ღაღადება და მოვიმკათ ის, რაც ჩვენს სახელოვან მამულიშვილებს უანგარო ღვაწლით წინა წლებში დაუთესიათ."
|
|
ქართული ეროვნული იდეოლოგია არის ეროვნული იდეის (ერთობის იდეის), ღვთისა და ისტორიის წინაშე ქართველი ერის ვალდებულება - დანიშნულების (მისიის, ფუნქციის) შეგნება, ანუ ქართული მესიანისტური იდეა (იდეოლოგია), რომელიც მუდამ ეფუძნებოდა წარსულის გენეტიკურ ხსოვნას, წარსულიდან და რწმენიდან გამომდინარე დანიშნულების ცოდნას, ოპტიმიზმს, მსოფლმხედველობასა და სულიერ ტრადიციებს.
|
