|
ვისაც აკაკი წერეთლის ,,ჩემი თავგადასავალი'' წაუკითხავს, არ შეიძლება მეხსიერებაში არ ჰქონდეს ჩარჩენილი პოეტის მამის, როსტომ წერეთლის შთამბეჭდავი სახე – ერთსა და იმავე დროს მიმტევებელი და დამთმობი, და მეორეს მხრივ კი – ფიცხი და ახირებული კაცისა. მოგონებები, დაკავშირებული ,,ჭონაზე'' მოსიარულე მომღერლებთან თუ ,,ნაქართლი'' ყმაწვილის თავგადასავალთან, ფოსტის გამგესთან მომხდარ გაუგებრობასთან თუ რუს პოლკოვნიკთან გამართულ საჭადრაკო ორთაბრძოლასთან – თითქოს მთლიანად მოიცავენ ამ პიროვნების ნიშან-თვისებათა აღწერილობას. მაგრამ როსტომ წერეთლის პორტრეტი დასრულებული არ იქნებოდა, თუ გამოვტოვებდით აკაკი წერეთლის ვრცელ პუბლიცისტურ თხზულებას – ,,შავი ქვა'' და დასკვნით ქვეთავს ამ ნაწარმოებიდან.
|
|
დღეს ყოველი ქართული სუფრა, როგორც წესი, „საყოვლადწმინდოთი“ მთავრდება - თანამეინახენი დედა ღვთისმშობელს სთხოვენ შეწევნასა და დახმარებას. თუ როდის და რა ვითარებაში იქნა შემოღებული ეს წესი, ამის თაობაზე თავის წიგნში „თელავი“ წერს XIX საუკუნის ცნობილი ქართველი ლიტერატორი და საზოგადო მოღვაწე ალექსანდრე ორბელიანი, რომელსაც ერთ სახელდახელო, მწვანეზე გაშლილ სუფრასთან, ქართველ გლეხკაცებთან თავად დაულევია ეს სადღეგრძელო და თანაც განუმარტავს მისი წარმომავლობა:
|
|
შუა საუკუნეებში ქართველთა ცნობიერებაში: „ქართლად ფრიად ქვეყანაი აღირიცხების, რომელსაცა შინა ქართულითა ენითა ჟამი შეიწირვის და ლოცვაი ყოველი აღესრულების.” ქართული ენა და მართლმადიდებლობა, ეროვნული და სარწმუნოებრივი ეს სინთეზი იყო ფუნდამენტი ქართველთა განვითარებისა.
|
|
რას ნიშნავს „Georgia“? ერთის მხრივ, ძველი ბერძნების სახელდებით, ეს არის მიწის მუშაკთა, „გეორგიანთა“ ქვეყანა, ხოლო, მეორეს მხრივ – ქრისტიანობის გავრცელების დროიდან, ეს არის „წმიდა გიორგის სამწყსო“! წმიდა გიორგი საქართველოს მფარველი წმინდანია – მის საპატივცემულოდ საქართველოში ყველაზე ხშირად ვაჟებს სწორედ გიორგის არქმევენ.
|
