საიტი მუშაობს ტესტურ რეჟიმში

საქართველოს სამეფოსათვის

საქართველოს სამეფოს ისტორია

მსოფლიო მონარქიები

მართლმადიდებლობა და მონარქია

პრესა და ანალიტიკა

ლიტერატურა და ხელოვნება

კონტაქტი ankara escort adana escort izmir escort eskisehir escort mersin escort adana escort escort ankara

საქართველო და ქართველი ერი > ქართული ლიტერატურა

დავით გივიშვილი
დავით გივიშვილი (დ. 3 ნოემბერი, 1850, თბილისი — გ. 1 ივნისი, 1916, იქვე) — ძველი თბილისის ქალაქური პოეზიის წარმომადგენელი. XIX საუკუნის 70-იანი წლების ბოლოს სისტემატურად ბეჭდავდა ლექსებს გაზეთ „დროებაში“. გამოცემული აქვს 37 საშუალო და და მცირე ზომის კრებული. მისი შემოქმედებისათვის ნიშანდობლივია ჰედონისტურ-ბოჰემური განწყობილება, ძმობა-ვაჟკაცობის კულტის აპოლოგია, სატრფიალო და სოციალური თემატიკა. მის ბევრ ლექსზე სიმღერები შეიქმნა და დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ხალხში.

მასზე საუბრობს იოსებ გრიშაშვილი, თავის ცნობილ კვლევაში „ძველი ტფილისის ლიტერატურული ბოჰემა“:


„ დავით სოლომონის ძე გივიშვილი დაიბადა 1850 წელს, სამ ნოემბერს. გარდაიცვალა 1916 წლის პირველ ივლისს.

გივიშვილი იყო ტფილისის მკვიდრი,ძველი მოქალაქის შვილი. ( დ. გივიშვილს ეცვა ყოშებიანი ქართული კაბა), წერა-კითხვა დედამ ასწავლა. მამამ  პატარა დავითი, სასწავლებლის ნაცვლად, შეგირდათ ბაზაზ შახნაზაროვს მიაბარა.

აქ დაჰყო ჭაბუკობამდე. პოეტი მოსთქვამს:

„ სწავლა არ მომცა მშობლელმა,

ამით ვარ ცრემლის მფრქვეველი,

სიცოცხლე გამწარებული

და ჩემი ბედის მწყეველი“.

 

შემდეგ იყო მებაჟედ. შემდეგ მოხელედ დანიშნეს ქალაქის სასაკლაოში. ამის შემდეგ  „ ბაზარნიკის თანამდებობას ასრულებდა, - ამ ადგილს შერჩა 25 წელიწადი და სიბერის დროს სარგებლობდა ქალაქის გამგეობის მ

იერ მიცემულ 15 მანეთიან პენსიით.

უკანასკნელ დროს ავლაბარში გახსნა პატარა ფარდული, სადაც წმინდა სანთლებსა და თავის ნაწერებს ჰყიდდა.

გარდაიცვალა მოულოდნელად.

დ.გივიშვილი ყველა, ასე თუ ისე თვალსაჩინო გარდაცვლილ ადამიანზე ლექსებს სწერდა, წიგნადაც კი გამოდიოდა. თვითონ კი ისე გარდაიცვალა, რომ არავის არ გაახსენდა.“

„ გივიშვილის ლექსებში უფრო მოსჩანს ძველი ზღაპრების ბაჯაღლო. იგი ეხება ყოველგვარ საჭირბოროტო საკითხს, მისი სტრიქონები არ თაღლითობენ. გივიშვილი არსებულ თემას ბოლომდე ავარაყებს. მისი ქართული - ქართულობს“.




მამული, ენა, სარწმუნოება

წმიდა მოწამე იუსტინე ფილოსოფოსი, სხვა იუსტინე და მათ თანა: ხარიტონი, ეველპიტე, იერაქსე, პეონი, ვალერიანე, იუსტი და ხარიტა (+166) - ხსენება 14 ივნისს
წმიდა მოწამე იუსტინე ფილოსოფოსი წარმართი ბერძნის ოჯახში დაიბადა. სამარიის უძველეს ქალაქ სიქემაში ეზიარა ის ბერძნულ ფილოსოფიასა და სხვადასხვა მეცნიერებას. ერთხელ, ქალაქის გარეუბანში სეირნობისას, დაფიქრებულ იუსტინეს შეხვდა ბერი, რომელმაც ხანგრძლივი საუბრის დროს ქრისტიანული მოძღვრების არსი განუმარტა და ურჩია, ყველა მტანჯველ კითხვაზე პასუხი წმიდა წერილში ეძებნა. „მაგრამ, უწინარეს ყოვლისა, - თქვა ბერმა, - გულმოდგინედ ევედრე უფალს, რომ განგინათლოს გონება. არავის ძალუძს ჭეშმარიტების შეცნობა, თუ იგი არ განაბრძნო უფალმა, რომელიც უხვად მიმადლებს ყოველთვის რწმენითა და სიყვარულით მვედრებლებს“. 30 წლის იყო იუსტინე, როცა მოინათლა და, ამ დროიდან მოყოლებული, მთელ თავის ნიჭსა და ცოდნას წარმართთა შორის ქრისტეს სწავლების გავრცელებას ახმარდა. „ვისაც შეუძლია ჭეშმარიტება ამცნოს სხვას, და ამას არ აკეთებს, მოეკითხება უფლისაგან“, - წერდა ის.
ღირსმოწამე თეოდოსია კონსტანტინეპოლელი
29 მაისს მართლმადიდებლური ეკლესია აღნიშნავს ღირსმოწამე თეოდოსია კონსტანტინეპოლელის (730) ხსენების დღეს.
gaq