– ბუნებრივია, ჩვენ განსაკუთრებით გვაინტერესებს, რა დონეზეა ამერიკული ქართველოლოგია. რა ძირითადი პრობლემებია მის წინაშე, როგორია ქართველ და ამერიკელ ქართველოლოგთა კონტაქტები, რა დახმარებას უწევს და მომავალში რა შემწეობა შეიძლება აღმოუჩინოს საქართველომ ამერიკის ქართველოლოგიურ სკოლას? – ქართველოლოგები ამერიკაში ბევრნი არ არიან. მაგრამ ვინც კი ამ დარგში მუშაობს, სიამაყით შემიძლია ვთქვა, ყველა შესანიშნავი სპეციალისტია, ბრწყინვალე ლინგვისტი, დიდი სიყვარულითა და მონდომებით ეკიდება ქართული ენის შესწავლას – საინტერესო მოხსენებებით გამოდიან, აქვეყნებენ სტატიებს ქართულ ენასა და ლიტერატურაზე, მაგრამ, ვიმეორებ, რიცხობრივად ეს საკმაოდ პატარა ჯგუფია... რამდენადაც ვიცი, კონტაქტები არსებობს, ამერიკელი ქართველოლოგები დიდი მადლიერნი არიან ქართველი კოლეგებისა, ყოველი ჩამოსვლისას საქართველოში დიდ სითბოსა და სიყვარულს გრძნობენ. ჩვენი სპეციალისტები ყოველგვარ დახმარებას უწევენ ამერიკელ ქართველოლოგებს, მათ შორის ჩემს თავსაც ვგულისხმობ. სიძნელეს ამ ურთიერთობაში ქართული ენის განსაკუთრებული სპეციფიკა და მისი შესწავლის სირთულე ქმნის. ჩემი კოლეგები, ლინგვისტური სირთულის მიხედვით, ქართულ ენას მსოფლიოს მერვე საოცრებად თვლიან. ეს ძალიან მახარებს. აქვე ვიტყვი: ამერიკაში ქართველოლოგია ლინგვისტიკის ბაზაზე არსებობს. ყველა სხვა სფერო – ისტორია, ლიტერატურა, ხელოვნება, უწინარესად, ქართული ენის შესწავლას მოითხოვს. და ეს იმდენად რთულია, რომ მათთვის ენის კარგად ცოდნის გარეშე, ძნელია ღრმა და სერიოზულ გამოკვლევებზე იმუშაონ. იმედი მაქვს, თანდათანობით ქართული კულტურისა და ხელოვნების ცოდნა იმდენად საჭირო გახდება, რომ ქართველოლოგთა რიცხვი გაიზრდება. საერთოდ კი, პერსპექტივაზე თუ ვიმსჯელებთ, მე, პირადად, არა მგონია, ქართული ენის შესწავლა მასობრივად დაიწყოს. ამერიკელ საზოგადოებრიობას ჯერჯერობით არა აქვს მოთხოვნილება ქართული ენის სპეციალისტებისა, რომლებსაც სამუშაოთი დააკმაყოფილებს. ვინც ამ პირობებში მაინც სწავლობს ქართულს, იცნობს საქართველოს, მის ისტორიასა და კულტურას, ეს საქართველოსადმი, ქართველი ხალხისადმი მისი სიყვარულისა და პატივისცემის გამოხატულებაა. ფრაგმენტი დოდონა კიზირიას ინტერვიუდან („თბილისი“. 24.04.1989) |
