თურმე,  აღსდექი ყორღანებიდან,

ჩასაფრებულხარ , მუხრანს, ყივჩაღო?!
ისევ მოგწყურდა, ისევ მოგინდა
ტუჩებზე ცეცხლი  რომ გამიჩაღო?!
კაი ყმის ცოლის გწვავდა  წადილი,
სისხლი გიდუღდა – ბადაგით შეშლილს,
ხმლებში გავტყორცნე ჩემი მანდილი – 
მაინც სიკვდილთან გაითარეშე.
ქმარი მომიკალ, შენც დაილეწე,
მქმენ ქვრივ–ოხერად,მიწა–ტიალად,
ჩემი სიწმინდე გაჰკიდე ბეწვზე,
წავედი, მაგრამ სხვისას კიარა...
... ღამეს მშფოთვარედ ეძინა ქსანზე
ქარი მასხამდა სისხლიან შხეფებს,
ვწყევლე ხოხბობაც, ეს სილამაზეც
და ლეგენდებში  გადავიჩეხე.
ახლა  ცხრაკლიტულს რომ უმტვრევ ტაძრებს,
ლომის ღმუილით დადაღე ღამე.
მაშინ რაისთვის არ გამიტაცე
შორს,  ყაბარდოში არ  გადამმალე?!
ათას წელს ითვლის შენი ურცხვობა.
რა საავადოდ  შეგყარე ვნება!
ქსნის პირს დამიჭკნა ვარდისფურცლობა
და უკვე, აღარ მეპაემნება!

.