საიტი მუშაობს ტესტურ რეჟიმში

საქართველოს სამეფოსათვის

საქართველოს სამეფოს ისტორია

მსოფლიო მონარქიები

მართლმადიდებლობა და მონარქია

პრესა და ანალიტიკა

ლიტერატურა და ხელოვნება

კონტაქტი ankara escort adana escort izmir escort eskisehir escort mersin escort adana escort escort ankara

საქართველო და ქართველი ერი > ქართული ლიტერატურა

გზავნილი ევროპას - ასი წლის შემდეგ
სურათზე: დანიელი მოქანდაკის, ტორვალდსენის ”დაჭრილი ლომი” (ლიუცერნი, შვეიცარია), რასთანაც შედარებულია ლექსში საქართველო

ჩვენს საიტზე მკითხველს უკვე ჰქონდა საშუალება გასცნობოდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებლის, გიორგი გვაზავას მამულიშვილური სულისკვეთებით განმსჭვალულ ლექსებს. დღეს გთავაზობთ ევროპელი ერების მიმართ მის საუკუნის წინანდელ გზავნილს. ჩვენდა სამწუხაროდ, ლექსის მამხილებელ პათოსს დღემდე არ დაუკარგავს თავისი აქტუალობა.

 

გიორგი გვაზავა

 

მგზავრს

 

ჰე მგზავრო! გულის გასართობელად

შენ წამოსულხარ - ნეტავი შენა.

მთაზე ადიხარ, ჰსეირნობ ველად

და ქალაქებში მოგელის ლხენა.

გაჰყურებ ცასა ფირუზის ფერსა

და მშვენიერსა მთებისა წვერსა,

სადაც არწივი დინჯად ჰტრიალებს

და ჩუმად არის, არა ჰგრიალებს

შურისძიების ღირსეულ მეხი;

გაჰყურებ ტყესა, სადაც ქურციკი

ჰხტის და ნავარდობს... მაგრამ იცი კი

რა ნიადაგზე გიდგია ფეხი?!

იცი - რა ქვებით, რა მიწით არი

სავსე და ძვირი ეს მთა და ბარი?!

ჰე მგზავრო, ეს გვაქვს შესახვეწელი:

უთხარ ევროპის ყოველსა ერსა,

რომ ჩვენ ათასი ექვსასი წელი

ვებრძოდით მედგრად სხვა და სხვა მტერსა.

და მორჩილებმა ბედის წერისა

უცხო ერთობით გულთა ჟღერისა

შევკარით ეს გზა ევროპისკენა

და დავიცავით რჯული და ენა.

საქართველოის მტკიცე შვილები

აი, აქ იდგნენ თავ-გასაწირად,

მხნეს და მამაცებს ხელში ეჭირათ

კავკასიონის თერმოპილები,

და საუკუნეთ განმავლობაში

აქ გამარჯვების ისმოდა ტაში.

შენსა ევროპას - მერწმუნე მაშინ -

ხელი შეუწყო ამან ფრიადა,

შრომა, ქიშპობა, ლხენა, თამაში

და გონებრივი ოლიმპიადა

მის მიდამოზე არა ჰწყდებოდა;

ჩვენში კი ამ დროს იხოცებოდა

რაზმი გმირების, სულით დიდების -

ჩვენი ძვირფასი ლეონიდების;

ეს ბედის წერა საუბედურო,

თუმც საგმირო და დიადი ასე,

 შენ ვერა სცან და ვერ დააფასე,

ჰოი ევროპავ, შე უმადურო,

შენ დღესაც იმის არა გაქვს დარდი

სცნო, თუ ვინ იყო ის ავანგარდი.

ის იყო ერი თავისუფალი,

 მან არ იცოდა შიში და ძრწუნვა,:

მხოლოდ ცრუ აღთქმამ აუბა თვალი

და გაუფანტა ეჭვი და ჭმუნვა;

არც რა სწყუროდა ერთობის გარდა,

მაგრამ უფსკრულში გადაუვარდა,

 ვით დედას შვილი, ძვირფასი შვილი,

თავისუფლება ხმლით შეძენილი.

მერე ღალატის, შემარცხვენისა

მოხვდა ისარი დაუთვალავი,

წაიქცა - დასდო თათებზე თავი

და ჰწევს, ვით ლომი ტორვალდსენისა,

ჰწევს - უბრუნდება კვლავ თავ მომწონე

სიფიცხე გულში, თათებში - ღონე.

მაგრამ დღეს ბრძოლის არა აქვს თავი,

და ცას გაჰყურებს წარსულთა დროთა,

სადაც ბრწყინავენ, როგორც ვარსკვლავი,

თამარი დიდი, დიადი შოთა;

სადაც ვარსკვლავი ბევრია კიდე,

და ქვეყნის პირად, კიდითი კიდე,

იშლება ნელა და ცისკენ მიდის

ნაღველი მწველი ირაკლი დიდის.

ესა გულს იკლავს, ესა აჟღერებს,

უკვე გავიდა მეასე წელი...

ჰე მგზავრო, ეს გვაქვს შესახვეწელი,

შენ გადაეცი დასავლეთ ერებს

ჩვენი მოკითხვა - ჩვენი უსტარი

სამხიარულო, ვით გლოვის ზარი.

მამული, ენა, სარწმუნოება

წამებული ქრისტეს სასძლოები – კალერია (ვალერია), კვირიაკია და მარიამი, პალესტინის კესარიაში წამებულნი (IV)
20 ივნისს არის ხსენება წმიდა მოწამეთა: კალერიასი, კვირიაკიასი და მარიამისა, რომელნიც პალესტინის კესარიაში ეწამნენ. წმიდა მოწამენი პალესტინის კესარიაში ცხოვრობდნენ დიოკლეტიანეს (284-305) მიერ ქრისტიანთა დევნის დროს. ქრისტეს სწავლებასთან ზიარებისა და ნათლისღების შემდეგ ისინი განმარტოებულ ადგილას დასახლდნენ და ლოცვაში ატარებდნენ დღეებს.
წმიდა მოწამე იუსტინე ფილოსოფოსი, სხვა იუსტინე და მათ თანა: ხარიტონი, ეველპიტე, იერაქსე, პეონი, ვალერიანე, იუსტი და ხარიტა (+166) - ხსენება 14 ივნისს
წმიდა მოწამე იუსტინე ფილოსოფოსი წარმართი ბერძნის ოჯახში დაიბადა. სამარიის უძველეს ქალაქ სიქემაში ეზიარა ის ბერძნულ ფილოსოფიასა და სხვადასხვა მეცნიერებას. ერთხელ, ქალაქის გარეუბანში სეირნობისას, დაფიქრებულ იუსტინეს შეხვდა ბერი, რომელმაც ხანგრძლივი საუბრის დროს ქრისტიანული მოძღვრების არსი განუმარტა და ურჩია, ყველა მტანჯველ კითხვაზე პასუხი წმიდა წერილში ეძებნა. „მაგრამ, უწინარეს ყოვლისა, - თქვა ბერმა, - გულმოდგინედ ევედრე უფალს, რომ განგინათლოს გონება. არავის ძალუძს ჭეშმარიტების შეცნობა, თუ იგი არ განაბრძნო უფალმა, რომელიც უხვად მიმადლებს ყოველთვის რწმენითა და სიყვარულით მვედრებლებს“. 30 წლის იყო იუსტინე, როცა მოინათლა და, ამ დროიდან მოყოლებული, მთელ თავის ნიჭსა და ცოდნას წარმართთა შორის ქრისტეს სწავლების გავრცელებას ახმარდა. „ვისაც შეუძლია ჭეშმარიტება ამცნოს სხვას, და ამას არ აკეთებს, მოეკითხება უფლისაგან“, - წერდა ის.
gaq