|
ვიტორიო ამადეო II – სარდინიის მეფე
ვიტორიო ამადეო II ფრანჩესკო (იტალ.: Vittorio Amadeo II Francesco) (* 14 მაისი 1666, ტურინი; † 31 ოქტომბერი 1732, რივოლი) – იყო სალუცოს და მონფერატოს მარკიზი, აოსტას, მორიანას და ნიცას გრაფი, პიემონტის პრინჩიპე (თავადი) და სავოიის ჰერცოგი 1675-1720 წ.წ.,სიცილიის მეფე 1713-1720 წ.წ. და სარდინიის პირველი მეფე 1720-1730 წ.წ.
ვიტორიო ამადეო სავოიის ჰერცოგ კარლო ემანუელე II-სა და მისი მეუღლის, მარია ბატისტას ვაჟი იყო. მამის გარდაცვალების შემდეგ 1675 წელს იგი სავოიის ჰერცოგი გახდა. პირველი მმართველობა გაგრძელდა 1720 წლამდე. 1713 წელს იგი სიცილიის მეფედ ეკურთხა, ვინაიდან ესპანეთის მემკვიდრეობისათვის ომის დასრულების შემდეგ უტრეხტის ზავის მიხედვით სიცილია სავოიას გადაეცა. ვიტორიო ამადეომ სიცილიის ტახტზე უარი თქვა, მას შემდეგ რაც იგი კუნძულ სარდინიის სანაცვლოდ გადასცა ჰაბსბურგებს. 1720 წელს ვიტორიო ამადეო სარდინიის პირველ მეფედ ეკურთხა.
ვიტორიო ამადეო II დაქორწინებული იყო ანა დ’ორლეანზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები:
მარია ადელაიდე სავოიელი (* 6 დეკემბერი 1685 - † 12 თებერვალი 1712), ბრეტანის ჰერცოგინიამარია ანა (* 14 აგვისტო 1687 - † 5 აგვისტო 1690), სარდინიის პრინცესამარია ლუიზა სავოიელი (* 17 სექტემბერი 1688 - † 14 თებერვალი 1714), ესპანეთის დედოფალი, ფელიპე V-ის მეუღლევიტორიო ამადეო (* 6 მაისი 1699 - † 22 მარტი 1715), სარდინიის პრინციკარლო ემანუელე III (* 27 აპრილი 1701 - † 20 თებერვალი 1773), პიემონტ-სარდინიის მეფეემანუელე ფილიბერტო (* 1 დეკემბერი 1705 - † 19 დეკემბერი 1705), ჰერცოგი დე შაბლე
გარდა ამისა ვიტორიო ამადეო II-ს 2 უკანონო შვილი ჰყავდა:
ვიტორია ფრანჩსკა (* 9 თებერვალი 1690 - † 8 ივლისი 1766), ჰერცოგინია დე სავოია-კარინიანივიტორიო ფრანჩესკო |
|
|
 წმიდა მოწამენი: ფილიმონი, აპოლონი, არიანე, თეოტიქე და ოთხი მხედარი, რომელთა ხსენებაც აღესრულება 27 დეკემბერს, ეგვიპტის ქალაქ ანტინოეში ეწამნენ იმპერატორ დიოკლეტიანეს (284-305) ზეობისას.
როცა უსჯულო თვითმპყრობელმა ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, თებაიდის მმართველმა არიანემ ბრძანა, მართლმორწმუნეები ან იძულებით გადაედრიკათ ჭეშმარიტი სარწმუნოებიდან, ან - წამებით დაეხოცათ. |  წმიდა მოწამენი: თვირსე, ლევკიოსი და კალინიკე, რომელთა ხსეენბაც აღესრულება 27 დეკემბერს, დეკიუსის (249-251) ზეობისას ეწამნენ ბითვინიის კესარიაში.
როცა უსჯულო იმპერატორმა ქვეყანაში ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, კესარიის მმართველმა კუმბრიკიუსმა მრავალი მორწმუნე მზაკვრობით გადადრიკა საცხოვნებელი გზიდან, სხვებს კი მუქარით აიძულებდა კერპების თაყვანისცემას. მაშინ ერთ-ერთმა ქრისტიანმა ლევკიოსმა საჯაროდ ამხილა მმართველის უსჯულოება. |
| | | |
|
